Bilmiyorum size de oluyor mu böyle, Çoğu zaman etrafınız da konuşulan tüm kelimeler iğne gibi teninize saplanır,  Çok beğenerek dinlediğiniz şarkı bu sefer gürültü gibi gelimi size de?  Ben epeydir bu haldeyim. Dükkanımın önünde oturmuş Kışın tadını çıkarmak istiyorum.  Sessiz oturmak, Gözlerimi yumup hayal ettiğim dünyanın içinde yok olmak, hatırlamamak ve bir süre hiçbir şey düşünememek istiyorum.   Bu kadar bıkkın, yorgun, tükenmiş pek hayra alamet değil. Sonra düşünüyorum olsa olsa bu yaşlılığın sinyali başka bir şey değil.

Yaşamamızdan bir gün çıkabilsek güzel olurdu böyle zamanlarda, İş,güç, bırakıp bir tek kelime etmeden çıkabilsek, Bir yere geldiğimizde hiç kimse sormasan neyin var diye,  İnsanlar konuşmak istemediğimi anlasa arkadaş dediğim kişilerin yüzüne bakınca susmaların gerektiğini  anlasalar ne kadar harika olurdu.  Tabi bunlar imkansız.  Bu nedenle bin bir türlü bahaneler, yada hayatımızda eksik olmayan küçük yalanları bulup kaçıp gitmekten başka cara bırakmıyor bize,  Ama bunu yapacağım.  Ufak yada büyük yalan söyleyip de günün keyfini ve tadını çıkarmanın sizce imkanı var mı? O nedenle sabır edip ve havanın kararıp akşamın olmasını beklemekten başka çarem yok.

Havanın kararmasını hayal etmek bile kaslarımı gevşettiğini hissediyorum şuan.   Üzerime pijamalarımı çekip sessizce köşeme çekilip bir saat uyuma fikri,  Sonra uyanıp haylaz bir çocuk gibi evin içinde dolaşmak, Güzel bir yemek yemek daha sonra Güzel bir fincanda kahvemi alıp balkona çıkıp güzel bir köşeye çekilip oturmak.   Rüzgarın ağaçların arasında dolaştığını izlerken  başka hiçbir şey düşünmemek.  Çok garip bir şey benim kadar insanları seven ve onlara gülümseyen bir insan,  bu aralar çoğu zaman insanlardan tek birini bile görmeye tahammül edememesi.  İnsan bir çok insanla çok şey konuştuktan sonra galiba böyle oluyor?  Herkesle konuşmaktan kendimi ihmal etmişim hiç kendimle konuşmaya fırsatım olmamış.    Kendimi hep ihmal etmişim hiç kendimi şımartmamışım uzun süredir bunu farkına vardım.

Sonucu ne olursa olsun, Benim bugün ıssız bir yerde yalnız kalmaya ihtiyacım var.  Sessiz sessiz öyle durmaya.  Hayattan ve yaşamdan kopmaya, Hiçbir şeyi dert etmemeye, Bir yerlere kaçıp saklanmaya, İşte böyle şeylere çok ihtiyacım var bu aralar.  Ne garip bunları yazarken daha hala burada olmam.  Biliyor musunuz şuan etrafımda çok sayıda insan var. Ve çok fazla kelime, cümle. Aklımın ve o taşlaşmış ruhumun az sessizliğe ihtiyacı var…

1 YORUM

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here